Satirische fictie
In het museum verklaart AI ook de muur tussen de schilderijen
De audiogids vond overal betekenis. De suppoost zoekt nog de uitgang.
In deze fictie installeerde het museum een gespreksgids. Bij het eerste werk sprak hij over licht, bij het tweede over herinnering. De witte muur ertussen inspireerde gedachten over afwezigheid. De bezoeker vroeg alleen waar de jas mocht.
Een lege stoel werd een participatief werk over vermoeide ogen. De suppoost legde uit dat het zijn stoel was. Het bordje veranderde: Vermoeide ogen, privécollectie, uitzonderlijke bruikleen van het personeel.
Een ontbrekend bordje in de volgende zaal maakte de gids enthousiast: eindelijk alle ruimte voor interpretatie. De technische dienst hing het terug. De AI prees de liveperformance over het herstel van betekenis.
Bij de uitgang wees een kind een mooi schilderij aan zonder te weten waarom. De gids begon zeven redenen te geven. De suppoost vroeg te wachten. Even was er plaats voor een indruk zonder commentaar.
