Satirische fictie
De komma eist een aandeel in de AI-roman
De tekst was origineel. De leestekens hadden alle vergaderingen al bijgewoond.
De roman telde vierhonderd pagina’s, drie koninkrijken en een personage genaamd hoofdprotagonist. De AI schreef vloeiend. De komma werkte zonder pauze, vaak waar een gedachte beter had kunnen stoppen.
Op een ochtend diende hij een klacht in: zonder hem werden de toespraken verkeersongelukken. De puntkomma steunde het protest en bleef beschikbaar voor prestigieuze opdrachten. De punt gaf geen commentaar. Die kon afsluiten.
De uitgever wilde meer emotie. De AI zette hartverscheurend voor elk meubel. Een hartverscheurende stoel ontving de held, ontroerd door een plank. De komma stelde een concrete handeling voor. Dat werd als menselijke tussenkomst geregistreerd.
Het boek verloor tweehonderd pagina’s en kreeg een scène waarin iemand aarzelde voor het spreken. De komma hield zijn baan. In de kantlijn schreef hij: ik hoef niet alle aandacht. Alleen een ademhaling.
